FARO: de ramp na de ramp 2

‘De gestage drup holt de steen’
Dit spreekwoord betekent iets als ‘de aanhouder wint’.
Ik ervaar het ná de crash omgekeerd: door de jarenlange onzekerheid, verlies van mogelijkheden, constante achteruitgang en aanhoudende teleurstellingen wordt mijn totale leven steeds schraler. Het wordt voor mij steeds lastiger om mijn klachten te onderkennen en beschrijven.
Veerkracht en wilskracht raken uitgeput. Het wordt steeds lastiger hoop te houden en positief perspectief te zien.

Het gatenkaasmodel (ook Zwitsersekaasmodel genoemd) is een model dat tracht te verklaren hoe in een organisatie ongelukken kunnen ontstaan: wanneer in alle plakken kaas één gat op dezelfde plaats ligt, ontstaat een verbonden keten van gebeurtenissen en volgt het ongeluk. Als er slechts één plakje kaas anders ligt, wordt het ongeluk al voorkomen. Het hoeft niet de laatste plak kaas te zijn die de totale keten verbindt. Het kan ook een andere kaasplak zijn. Het gatenkaasmodel is voor mij ook een weergave van hoe veerkracht en wilskracht opraken: na bijna 30 jaar ‘Eigen Verantwoordelijkheid’ en ‘Zelfredzaamheid’, te veel teleurstelling, achteruitgang en gebrek aan positief perspectief wordt de mentale uitputting te groot. Veerkracht en wilskracht verdwijnen. Je wordt eenzaam en moedeloos. Opgeven ligt op de loer.


Manuscript in wording. Meest recente aanpassing van deze en/of achterliggende pagina’s: 4 augustus 2022.

Ná publicatie van mijn boek (2002) krijg ik regelmatig de vraag: hoe is het nu?
Kort antwoord: ook 30 jaar ná de crash is er voor mij nog steeds een Ramp ná de Ramp.
Over crash, oorzaken, verantwoording, verantwoordelijkheden en gevolgen zijn nog steeds veel vragen.
Verergerende (en deels nog niet verklaarde) hoofd- en brein-klachten geven mij grote, zelfs toenemende, beperkingen.
Mijn vertrouwen in het Medisch Systeem om in deze klachten inzicht te willen/kunnen krijgen is grotendeels verdwenen.

Vooral de laatste jaren krijg ik meer afstand tot de crash en meer inzicht in de, nog steeds voortdurende, nasleep.
Ik ben steeds meer onder de indruk van de grote veerkracht van de mens en hoe slecht daar rekening mee gehouden wordt: klachten worden onderschat en onderbehandeld omdat deze lange tijd door zelfredzaamheid en veerkracht opgevangen worden.

Ten opzichte van de overige pagina’s in deze website en ‘Publicaties’ is dit een afwijkende pagina. Dit is een experimentele en persoonlijke publicatie in wording; geen kant-en-klare en reeds gepubliceerde tekst.
Ook voor mij (Cor ten Hove, de schrijver) wordt de uiteindelijke vorm en inhoud een verrassing. De inhoud zal uiteindelijk waarschijnlijk minder zijn dan ik in mijn hoofd heb.
Mijn streven is om eind oktober 2022 de tekst grotendeels af te hebben.

Foto: Pixabay.com. De onderstaande teksten beschrijven allemaal het topje van de diverse ijsbergen waar ik mee te maken heb.

De komende periode zal ik in ieder geval aanvullend schrijven over wat ik in FARO: de ramp na de ramp heb geschreven over:
De Verloren Jaren
terugkerende TIA
KDC-10 fascinatie
over oorzaken en verantwoordelijkheden
van de crash. Shit happens
ontbrekende integrale nazorg

Mijn idee is om verder te schrijven over:
22 december 1992: de dag dat de nasleep al verloren ging
Mijn stand van zaken 2022: (o.a. samenloop breinletsel)
Somato Psychische somberheid: bij mij steeds duidelijker vanaf 1995
Mijn hoofd- en brein brekers: tekort aan, samenwerkende, kennis
Ongevalsanalyse
Hoog Energetisch Trauma
Overlap traumatisch hersenletsel en psychotrauma
Diepe doorbloeding van brein
Gevolgen langdurige stress
Het Medisch Systeem en ik
Artsen en letselschade
Denken ik en artsen mijzelf zieker? Over oa placebo en nocebo.
– Overeenkomsten met Post-Covid
– Visuele overbelasting en gevolgen
 Ontladende muziek
Fietsen: voorbeeld van mijn doorlopende achteruitgang
– Maatschappelijke context ten tijde van crash
– Psycho-Sociaal
– Veerkracht
– Hoop
Samenvatting. FARO: Hoog Energetisch Drama
Aandachtspunten: ‘Het geheel is meer dan de som der delen’

 

Bijna 30 jaar ná de crash is voor mij de ondersteuning vanuit de zorg nog steeds onvoldoende. Nog steeds ben ik grotendeels in m’n eentje bezig met losse puzzelstukjes om inzicht en greep te krijgen op vaak nog onverklaarde gevolgen van de crash. Tijd en energie die ik anders aan mijn herstel of andere nuttige zaken zou kunnen besteden. Illustratie uit www.puzzel1000stukjes.nl

 

Wordt verder aangepast …

Omdat de gevolgen zo ingrijpend, vaak onzichtbaar en mogelijk nog onbekend zijn…