FARO-RndR-2: Medisch Systeem en ik

In het huidige geneeskunde onderwijs is veel aandacht voor het klinisch redeneren . …  Het criterium is niet of dit beeld ‘de waarheid’ representeert, maar wel of het logisch consistent en coherent is, en of het geschikt is (geweest) om afwegingen te kunnen maken en besluiten te nemen (Van Baalen et al., 2016).
Uit: Zonder context geen bewijs. Over de illusie van evidence-based practice in de zorg. Raad voor Volksgezondheid en Samenleving (RVS)
Juni 2017

Opmerking Cor ten Hove n.a.v. bovenstaande tekst:
Vóór de crash ben ik gezond en heb ik geen wezenlijke ervaringen met het Medisch systeem.
Ik ben naïef en denk dat ‘de artsen het wel weten en zullen zoeken’; juist ook na zo’n ook fysiek ingrijpende crash met complexe gevolgen.  Dit blijkt niet zo te zijn. De insteek lijkt beperkt en vooral gericht op ‘geruststelling’ en ‘afwachten’.
Ik maakte het de artsen ook wel lastig, ik onderschatte de ernst van mijn klachten. Ik wilde vooral dat ‘alles voorbij was’ en dat ik mijn leven weer kon oppakken. Net zoals dat ging bij de pijntjes die ik voor de crash ook wel eens had.

De actieve rol die je als patiënt moet hebben om idealiter samen met de arts tot een proces/traject  te komen (terwijl je daar als persoon en/of door je klachten vaak niet toe in staat bent) heb ik moeten leren maar vind ik nog steeds lastig.
Mijn verwachtingen en de werkelijkheid van het Medisch systeem lopen uit elkaar. Vandaag mijn gevoel:

Lost in a forest. Alone.
Uit: A Forest, the Cure

Pagina in wording. Laatste bijwerking 4 augustus 2022.

Voor mijn crash-klachten heeft het ‘systeem’, met grote rol voor de huisarts, niet gewerkt.
Gezien het grote aantal artsen (ook door o.a. verhuizing, pensionering en deeltijd-werken) waar ik sinds de crash contact mee heb gehad, zie ik dit vooral als systeem-tekort, niet als tekortschieten van individuele artsen.

Ik ervaar de meeste artsen in hun communicatie net als gewone mensen: vooral zenders en beperkte ontvangers.
Het gesprek (open, overstijgend en analytisch) waar ik zo’n behoefte aan heb, lukt mij nagenoeg niet te krijgen.
Consulten ervaar ik meestal als gesloten en te beperkt: ik word overdonderd en verlamd door stelligheid, hokjesdenken en tijdsdruk.
Ik heb het idee dat artsen zich vaak niet aanpassen aan de persoon van de patiënt.

Na dertig jaar opbouwende klachten en beperkingen, daaraan wennen en  mijn leven daaraan aanpassen, vind ik het moeilijk mijn klachten/beperkingen nog goed te herkennen. Laat staan om deze en nieuwe klachten/beperkingen kort en bondig te vertellen.
Ik heb meestal het gevoel artsen te moeten overtuigen van mijn klachten/problemen i.p.v. dat ik deze klachten/problemen alleen maar hoef toe te lichten.

Klachten vanuit hoofd/brein/psyche zijn lastig te beschrijven omdat deze klachten zo ongrijpbaar zijn én, er is een goed functionerend hoofd/brein/psyche nodig om de klachten goed te kunnen beschrijven.

Ondanks mijn voorbereidingen voor een consult loop ik vaak bij de eerste vraag van een arts al vast.
Tijdens het beschrijven van mijn klachten aan de arts vind ik mezelf al snel een zeur, wil ik niets als slachtoffer over komen en relativeer ik mijn klachten.
Daarnaast kom ik beter over dan ik ben door de voorbereiding/focus en het prikkelarme spreekkamer-consult dan in het leven van alledag waar velerlei informatie tegelijkertijd op me afkomt.

Net als in veel andere situaties begrijp ik vaak pas met vertraging (uren, dagen en soms zelfs maanden later) wat werkelijk gezegd is en hoe ik zou willen reageren.
Het lukt dan niet om dit direct te bespreken om tot een wederzijds verdiepend inzicht te komen.
Dit bespreken kan pas in een mogelijk volgend consult. Door het vaak onderliggende tekort aan communicatie lukt het ‘wederzijds verdiepende inzicht’ dan helaas vaak ook niet.
Het blijft dan meestal beperkt tot letterlijke woorden-uitwisselingen.

De kans op een voor mij bevredigende diagnose, behandeling en herstel lijkt steeds kleiner te worden.
Voor mij wordt de drempel om met klachten naar een arts te gaan hoger. Mijn verwachtingen lager.

Extra beperkend voor diagnostische duidelijkheid is de oorsprong van mijn klachten: overlevende van een vliegtuigcrash. Daar is te weinig ervaring mee en te weinig direct toepasbare kennis voor.
Ruimte voor zelfstandig en analytisch denken heb ik te weinig meegemaakt. De financierings-systematiek en het monopolie van het Medisch systeem remt ook.
Het bijkomende juridisch gedoe zoals met letselschade en arbeidsongeschiktheid maakt alles nog ingewikkelder.
‘Psychisch’ is vaak de grootst gemene deler en wordt dan al snel als 1000-dingen doekje gebruikt.

 

 

Nog uitwerken:
naar context based medicine (Hoog Energetisch Trauma / ongevalsanalyse / Covid!)

‘Massa is Kassa’ Er zijn te weinig vergelijkbare vliegtuigcrashes, dus gevolgen worden te vaak niet goed onderkend – analogie met long Covid (nader uitwerken)

 

Omdat de gevolgen zo ingrijpend, vaak onzichtbaar en mogelijk nog onbekend zijn…