Vliegen is te veilig

‘Je gaat het pas zien als je het door hebt’
Johan Cruyff

De relatieve veiligheid van o.a. de luchtvaart is in het nadeel van de getroffenen van ongevallen die nog wel gebeuren of gebeurd zijn.

Er is te weinig kennis over de mogelijke gevolgen voor overlevenden.
Een vicieuze cirkel: door de onbekendheid met de werkelijke gevolgen worden gevolgen vaak niet (h)erkend en dus vaak ook niet juist behandeld.

Persoonlijk voorbeeld:
Ik worstelde, ondanks uitstekende behandelingen en trainingen, jaren met niet-verklaarde rest-klachten ná de crash. In 2008 kwam een nicht, psychologe in een Hersen Letsel Instituut in Nieuw Zeeland, op bezoek. Zij herkende, door mijn verhaal en door mijn gedrag tijdens een wandeling in de stad, als eerste professional mijn traumatisch hersenletsel. Zij gaf mij internet-zoek-tips om bij Nederlandse instelling te komen die mij zou kunnen helpen tot een juiste diagnose te komen. Dat is deels gelukt. Mijn basis-klachten bleven. Echter, dankzij de diagnose ‘licht Traumatisch Hersenletsel’ kan ik rekening houden met mijn beperkingen, en mijn resterende mogelijkheden beter benutten. Mijn ‘relatief’ functioneren is daardoor verbeterd.

Luchtvaart- en andere vervoerscrashes, ook met Hoge Snelheid Treinen, zullen blijven gebeuren. Getroffenen zullen veelal over de wereld verspreid wonen. De gevolgen worden dan niet zo duidelijk zichtbaar als bij ‘geconcentreerde’ rampen als de ElAl-crash in de Bijlmer, de vuurwerkramp in Enschede en de café-brand in Volendam.

Mede door mijn persoonlijke ervaringen ben ik er van overtuigd dat er te weinig aandacht is voor de mogelijke en werkelijke gevolgen van ongevallen als de Martinair-crash in Faro.

 

Treinongeval Eschede 1998
Treinongeval Eschede 1998
Restanten DC-10 Anthony Ruys na de crash in Faro
Restanten DC-10 Anthony Ruys na de crash in Faro

Omdat de gevolgen zo ingrijpend zijn…