FARO-RndR-2: De Verloren Jaren

Pagina in wording. Laatst bijgewerkt 29 mei 2022

‘De Verloren Jaren’ 1993 – 1996.

In mijn boek (2002) beschrijf ik de periode 1993-1996 als ‘De Verloren Jaren’.
Nu (2022) en de afgelopen jaren is mij duidelijk geworden dat de periode 1993-1996 geen ‘verloren’ jaren waren maar juist ‘fundamentjaren. In deze jaren is de basis gelegd waardoor ik mij nog steeds staande kan houden.

Deze jaren heb ik buiten doorverwijzing door Het Systeem om verschillende mensen / professionals ontmoet die mij toen, in latere jaren en vaak tot op heden enorm goed hebben geholpen.
De persoon ván en het contact mét de trainer of de therapeut, maar ook bijvoorbeeld jurist,  is vaak belangrijker dan de training, therapie of begeleiding  op zich. Voel ik mij gezien en gerespecteerd als compleet mens, voel ik oprechte belangstelling?

Terugkijkend heb ik het grote geluk dat ik al vóór de crash bezig ben met ‘persoonlijke bewustwording’ e.d.. Dat maakt het voor mij makkelijker om hulp in brede zin te zoeken en te accepteren. De crash en de nasleep wordt daarmee ook een katalysator in dit proces van ‘persoonlijke bewustwording’.

In 1993 en later leer ik belangrijke vaardigheden zoals mijn gevoelens herkennen, toelaten en ervaren.
Deze vaardigheden ontwikkel ik in 1994 en 1995 verder en pas deze  praktisch toe in de training tegen vliegangst.
Vanaf 1995 heb ik een intensieve neuro-psychologische begeleiding, met een parallel sport-programma.
Door al deze ervaringen sta ik open voor een succesvolle en ook leerzame PTSS-behandeling vanaf 1997.

Bijna dagelijks maak ik nog gebruik van ‘herkennen, toelaten  en ervaren van mijn gevoelens’.
Dit is een soms onverwacht, vaak pijnlijk maar meestal bevrijdend proces dat mij helpt om minder door mijn emoties overgenomen te worden.

De vaak frustrerende en zieker makende ‘wil-je-er-over-praten’- contacten mét en ‘ga-leuke-dingen-doen’-adviezen ván goed-bedoelende maar niet-begrijpende artsen en anderen ging en probeer ik steeds meer mijden.
Veel van het praten met artsen en andere behandelaars blijft in het verstandelijke, bijna debatterende. Een open gesprek ontbreekt meestal. Daarmee zetten voor mij klachten zich steeds verder vast.

Ik heb gemerkt dat er pas een kans is op succesvolle behandeling of helend gesprek, wanneer ik aan een behandelaar (of wie dan ook) mijn klachten alleen maar hoef toe te lichten; in plaats van de behandelaar te overtuigen van mijn klachten en beperkingen.

De succesvolle trainingen/behandelingen hadden ook één gemeenschappelijke deler: de trainers/therapeuten waren ook actief bezig met het verder vormgeven/bijschaven van hun  training/behandeling.

Omdat de gevolgen zo ingrijpend, vaak onzichtbaar en mogelijk nog onbekend zijn…