Pagina aangepast 4 november 2026
Mijn Verloren Jaren bleken fundament jaren
‘De Verloren Jaren’ 1993 – 1996
In mijn boek (2002) noem ik de periode 1993-1996 ‘De Verloren Jaren’.
Het is mij duidelijk geworden dat de periode 1993-1996 geen ‘verloren’ jaren waren, maar juist ‘fundament‘ jaren.
In deze jaren is de basis gelegd waardoor ik mij nog steeds staande kan houden.
In de ‘Verloren Jaren’ heb ik buiten doorverwijzing door Het Systeem om verschillende mensen / professionals ontmoet en vaardigheden geleerd die mij toen, in latere jaren en vaak tot op heden enorm goed helpen.
De persoon ván en het contact mét de trainer of de therapeut, maar ook bijvoorbeeld jurist, is vaak belangrijker dan de training, therapie of begeleiding op zich.
Voel ik mij gezien en gerespecteerd als compleet mens, voel ik oprechte belangstelling?
Mijn ontwikkeling
Terugkijkend heb ik het grote geluk dat ik al vóór de crash bezig ben met ‘persoonlijke bewustwording’ e.d.. Dat maakt het voor mij makkelijker om hulp in brede zin te zoeken en te accepteren. De crash en de na-fase zijn daarmee ook een versnelling in mijn proces van ‘bewust-wording’.
In 1993 en later leer ik belangrijke vaardigheden zoals mijn gevoelens herkennen, toelaten en ervaren.
Deze vaardigheden ontwikkel ik in 1994 en 1995 verder, onder andere in de training tegen vliegangst.
Vanaf 1995 heb ik een intensieve neuro-psychologische begeleiding, met een samenlopend sport-programma.
Door al deze ervaringen sta ik open voor de succesvolle en ook leerzame Psychotrauma/PTSS-behandeling van 1997 tot 2002 waardoor ik ook beter kan omgaan met de ramp-na-de-ramp en mijn tot heden voortdurende gezondheidsklachten/onzekerheid.
Gevoelens ervaren
Bijna dagelijks maak ik nog gebruik van ‘herkennen, toelaten en ervaren van mijn gevoelens’.
Dit is een soms onverwacht, vaak pijnlijk maar meestal bevrijdend proces dat mij helpt om minder door mijn emoties overgenomen te worden.
Kans op succesvolle behandeling
Ik heb gemerkt dat er pas een kans is op succesvolle behandeling/training of helend gesprek, wanneer ik een zorgverlener (of wie dan ook) tref die mijn klachten en de gevolgen daarvan herkent en dat ik mijn klachten vooral alleen maar hoef toe te lichten; in plaats van de zorgverlener te moeten overtuigen van mijn klachten en beperkingen.
De voor mij succesvolle trainingen/behandelingen hebben vijf gemeenschappelijke delers:
Allereerst
– een zorgverlener die mijn letsel, klachten, beperkingen en mogelijkheden (h)erkent.
Deze (h)erkenning blijkt helaas voor de meeste zorgverleners te moeilijk.
Vervolgens (dat gebeurt vaak automatisch bij (h)erkenning)
– een gevoel van werkelijke wederzijdse belangstelling / contact,
– het actief bezig zijn van de trainers/behandelaars met het verder vormgeven/bijschaven van hun training/behandeling,
– het delen van hun kennis met mij (begrijpen is voor mij belangrijk), en
– het idee dat de trainers/behandelaars ook van mij willen leren