Pagina gestart op 9 november 2026

 

Heeft het ‘herenakkoord’ tussen RLD en KLM voor de RLD het zicht op risico’s voor de vliegveiligheid verminderd?

Volgens dit herenakkoord mag de KLM ‘kleine’ ongevallen zelf onderzoeken. ‘Klein’ is in dit geval een rekbaar begrip.

Zie het NRC artikel van 7 november 1992: Ongevallen zonder pottenkijkers; Het herenakkoord tussen KLM en Rijksluchtvaartdienst

Begin artikel:
‘De vliegramp in de Bijlmer heeft opnieuw de onafhankelijkheid van de Rijksluchtvaartdienst (RLD) als onderzoeker naar ongevallen in de luchtvaart ter discussie gesteld. Zo blijkt dat de RLD in de jaren tachtig driemaal een onderzoek naliet naar een ongeval waarbij een toestel van KLM was betrokken. …’

en

‘Boven de luchthaven van Panama-Stad hingen zware onweerswolken. KLM-piloot J. den Hertog zette de landing in van zijn DC10, de “Wolfgang Amadeus Mozart’, met aan boord zeventig passagiers. Het toestel had een stevige rugwind. Regen gutste met bakken uit de hemel, de landingsbaan stond goeddeels onder water.
Tijdens de eerste contacten met de grond verloor Den Hertog de greep op zijn toestel. …’

Dit ongeval van 6 juni 1983 lijkt wat betreft vliegtuig-type en weersomstandigheden op de Martinair-crash in Faro.
Wat als, de RLD dit ‘kleine’ ongeval (het toestel werd total loss verklaard) wél had onderzocht? Was de kans op de Martinair crash in Faro dan kleiner geweest?