Niet alle waarnemingen en herinneringen van mensen zijn juist.
Dit betekent niet, dat alle waarnemingen en herinneringen van mensen onjuist zijn.
Waarnemingen en herinneringen zijn geen juridisch bewijs. Waarnemingen en herinneringen zijn wel een oproep tot nader onderzoek.
Dit geldt ook voor de waarnemingen en herinneringen van de passagiers van de gecrashte Anthony Ruys.
De crash overlevenden worden niet serieus genomen.
Na de crash verklaren passagiers onder andere dat zij al voor de crash brand zagen in de rechter-motor van de Anthony Ruys.
Publiekelijk wimpelt Martinair deze waarnemingen begripvol maar stellig weg. De passagiers worden weggezet als Gestoorde Waarnemers.
Echter, in 1994 meldt het officiële onderzoeksrapport dat de dienstdoende brandweer ongeveer anderhalve minuut voor de crash een explosie en vlammen bij het toestel zag. Daarop zijn brandweerwagens uitgereden en is op het vliegveld alarm geslagen.
De waarnemingen van de passagiers waren dus correct.
Het onderzoeksrapport is daarmee ook een vorm van eerherstel voor het waarnemingsvermogen van passagiers.
Aan dit eerherstel worden te weinig consequenties verbonden.
(Officiële) verklaringen van passagiers en eerdere passagiers van de gecrashte Anthony Ruys over o.a. alarmerende geluiden in de linker-motor lijken niet te zijn onderzocht.
Zijn deze verklaringen niet onderzocht vanwege ongewenstheid en mogelijke consequenties van de waarnemingen?
Ook vreemd: het onderzoeksrapport gaat zelfs niet in op de mogelijke oorzaken en gevolgen van de explosie en vlammen vóór de crash.
Het lijkt erop dat alles wat maar kan leiden tot zelfs maar het begin van onderzoek naar diepere oorzaken van de crash (zoals bijvoorbeeld de management- en veiligheidscultuur van Martinair) vermeden wordt:
– te pijnlijk voor het Nederlandse zelfbeeld?
– te groot, financieel, aansprakelijkheids-risico? (niet alleen voor Martinair maar ook voor de overheid als eigenaar van het toestel)
– …?
Door de beperkte blik lijkt het onderzoek naar de Martinair crash in Faro niet te voldoen aan de voorwaarden ICAO bijlage 13:
Het doel van een luchtvaartongevallenonderzoek volgens ICAO Annex 13 is uitsluitend het voorkomen van toekomstige ongevallen en incidenten, niet het toewijzen van schuld of aansprakelijkheid.
Dit wordt bereikt door de oorzaken vast te stellen en aanbevelingen te doen om de luchtvaartveiligheid in de praktijk te verbeteren.
ICAO: International Civil Aviation Organization
Ook gezondheidsklachten worden minder serieus genomen.
Breder probleem voor getroffenen: door de framing van passagiers als ‘Gestoorde Waarnemers’ lijken ook klachten over de gezondheids- en functionerings-gevolgen minder serieus te zijn genomen.
Martinair wordt wel serieus genomen.
Alsof Martinair objectief en belangen-loos is.
Bron: Trouw artikel van 24 december 1992
Verklaringen van Martinair / Martin Schröder, zoals de (direct al betwijfelde en inmiddels weerlegde) theorie van de ‘onverwachte windvlaag’ als oorzaak van de crash, worden wel serieus genomen.
En dat, terwijl Martinair (en de Nederlandse luchtvaart) grotere (financiële en beeldvormings) belangen heeft dan alle FARO-passagiers/nabestaanden gezamenlijk.
Wordt ‘macht’ eerder geloofd dan ‘mens’?
Alsof ‘macht’ neutraal en zonder onderliggende belangen handelt. En de mens / het slachtoffer vooringenomen en uit eigen belang handelt.
Rol media
‘De Media’ hadden (hebben?) te weinig aandacht voor de machts-ongelijkheid.
Getroffenen komen in de media wel aan het woord. Maar het blijft vooral een Human Interest – benadering.
De uitspraken van o.a. passagiers en namens Martinair leiden niet tot journalistiek onderzoek.
Zijn luchtvaart-journalisten te veel een deel en/of afhankelijk van de luchtvaart-industrie om open en onpartijdig te kunnen kijken?