HET  ONDERZOEKSRAPPORT  EN  DE  VRAGEN

Het onderzoek, het uitblijven van antwoorden en het opkomen van nieuwe vragen

 Al snel na de crash komen bij passagiers en nabestaanden vragen over de vlucht en het vliegtuig. Officieel lijkt de oorzaak van de crash steeds meer aan een ‘noodlottig toeval’ te worden toegeschreven. De brand en het alarm op het vliegveld van Faro voor de crash worden bijvoorbeeld zelfs ontkend. 

 In het voorjaar van 1993 stellen de passagiers en nabestaanden 143 schriftelijke vragen (zie ‘publicaties’). Deze vragen worden deels pas beantwoord na het openbaar maken van het onderzoeksrapport, ná een demonstratie van passagiers en nabestaanden op Schiphol.

 Na lezing van en toelichting op het onderzoeksrapport (zie ‘publicaties’) en na de beantwoording van de 143 schriftelijke vragen blijven er nog veel vragen over en zijn er nieuwe bijgekomen. De belangrijkste vraag: waarom zijn we vertrokken met de kapotte straalomkeerder terwijl het al dagen slecht weer was in Faro en de landingsbaan aan de korte kant voor een DC-10?

 De onderzoekers vragen zich in het rapport (blz 108) af waarom de gezagvoerder wegens de instabiliteit van het vliegtuig de landing niet afbrak. Daarnaast verbazen de onderzoekers zich in dezelfde alinea over de passiviteit van de gezagvoerder tijdens de hele naderingsprocedure.

 Er zijn nog steeds veel vragen zoals over de vluchtvoorbereiding (het was een ingelaste vlucht) en het afluisteren van de Cockpit Voice Recorder.

 Of alle vragen nog beantwoord worden, lijkt onwaarschijnlijk. Maar, door de crash zoals nu dood te zwijgen, blijft er ruimte voor speculaties. Veel overlevenden en nabestaanden worden daarmee in hun herstel gehinderd.

 Mijn mening is dat de crash voorkomen had kunnen worden. Een crash als de onze is helaas eens in de zoveel tijd nodig is om iedereen in de luchtvaart wereld wakker te schudden.