HET  ONDERZOEKSRAPPORT  EN  DE  VRAGEN

Het onderzoek, het uitblijven van antwoorden en het opkomen van nieuwe vragen

Inzicht komt met de jaren:

 In de Haagsche Courant van 21 december 2002 zegt Mr. van Vollenhoven dat er ten tijde van de ramp nog geen sprake was van onafhankelijk onderzoek. Over een mogelijk nieuw onderzoek zegt hij 'Dat is kansloos. Ik krijg de gegevens nooit meer boven tafel. Wat is weggepoetst, is al lang weggepoetst"

 In 2011 publiceert Dhr. Horlings op basis van bekende gegevens zijn analyse. Deze analyse versterkt de conclusies van het officiele (= Portugese) onderzoeksrapport.

 Al snel na de crash komen bij passagiers en nabestaanden vragen over de vlucht en het vliegtuig. Het officiele Nederlandse standpunt lijkt de oorzaak van de crash steeds meer aan een ‘noodlottig toeval’ toe te schrijven. De brand en het alarm op het vliegveld van Faro voor de crash worden bijvoorbeeld zelfs ontkend. 

 In het voorjaar van 1993 stellen de passagiers en nabestaanden 143 schriftelijke vragen (zie ‘publicaties’). Deze vragen worden deels pas beantwoord na het openbaar maken van het onderzoeksrapport. Het onderzoeksrapport werd pas bekend gemaakt ná een demonstratie van passagiers en nabestaanden op Schiphol.

 Ook in het voorjaar van 1993 (zo'n anderhalf jaar voor het uitkomen van het onderzoeksrapport en daarmee mogelijke duidelijkheid over de crash en oorzaak) is de ANWB, als belangenhartiger van passagiers en nabestaanden, al een basis-regeling met Martinair overeengekomen.

Na lezing van en toelichting op het onderzoeksrapport (zie ‘publicaties’) en na de beantwoording van de 143 schriftelijke vragen blijven er nog veel vragen over en zijn er nieuwe bijgekomen. Een belangrijke vraag: waarom zijn we vertrokken met een uitgeschakelde straalomkeerder terwijl het al dagen slecht weer was in Faro en de landingsbaan aan de korte kant voor een DC-10? Een andere vraag: was er wel sprake van windshear voor de crash?

 De onderzoekers vragen zich in het rapport (blz 108) af waarom de gezagvoerder wegens de instabiliteit van het vliegtuig de landing niet afbrak. Daarnaast verbazen de onderzoekers zich in dezelfde alinea over de passiviteit van de gezagvoerder tijdens de hele naderingsprocedure.

 Er zijn nog steeds veel vragen vanaf de vlucht-inplanning en de de vluchtvoorbereiding (het was een ingelaste vlucht).

 Of alle vragen nog beantwoord worden, lijkt onwaarschijnlijk. Maar, door de crash zoals nu dood te zwijgen, blijft er ruimte voor speculaties. Veel overlevenden en nabestaanden worden daarmee in hun herstel gehinderd.