Omdat de gevolgen zo ingrijpend zijn...

CRASH (nog veel vragen)

 Op 21 december 1992 verongelukt tijdens de landing op het vliegveld van Faro (Portugal) vlucht MP495 van Martinair. De DC-10, de PH-MBN “Anthony Ruys” is eigendom van de Nederlandse Luchtmacht. Bij de crash komen 56 inzittenden om het leven. Meer dan 200 inzittenden raken fysiek gewond.

Hier eindigt de overeenstemming over de gebeurtenissen tijdens de crash, de oorzaken en de gevolgen.

OORZAAK (gebrekkig onderzoek)

  In februari 2011, meer dan 18 jaar na de crash, wordt het 'onderzoek Horlings' gepubliceerd (zie: actueel).

 Dit onderzoek versterkt de conclusies van het officiële (= Portugese) rapport en is in tegenspraak met het Nederlandse commentaar op het officiële onderzoek.

 Het onder zoek van Horlings bevestigt veel van de sinds de crash onder passagiers en nabestaanden levende vragen en theorieen over de crash en de oorzaken.

 Inhoudelijke reacties op en/of weerleggingen van het onderzoek van Horlings en zijn conclusies (oa geen windshear bij de crash) ontbreken. Eerdere onafhankelijke Nederlandse analyses zien overigens ook al geen bewijs van windshear.

 Ik mis een publieke discussie tussen de verschillende onderzoekers onder leiding van een onafhankelijke voorzitter.

GEVOLGEN (nauwelijks bekend)

 Voor de maatschappelijke kosten en de werkelijke lange termijn gevolgen van de crash bestaat nauwelijks aandacht.

 De fysieke crash impact op individuele overlevenden wordt nog te weinig onderzocht en geanalyseerd als basis voor diagnostiek.

 Omdat de getroffenen verspreid wonen over Nederland (en zelfs ook in andere landen), is er onvoldoende herkenning van alle letsel.

 Traumatisch hersenletsel, met name gesloten schedelletsel, wordt onvoldoende opgemerkt.

   Gelukkig is er al sinds de crash aandacht voor mogelijk psycho-trauma en rouw-verwerking. Een logische vervolgstap is gericht onderzoek naar de aard van de vliegramp (= Hoog Energetisch Trauma)

AANBEVELING 

 Er zou in Nederland Hoog Energetisch Trauma Kenniscentrum moeten komen.

 Overlevenden van bijvoorbeeld vervoers- en explosie-ongevallen en hun behandelaars kunnen hier dan met hun vragen terecht.

 Dit Kenniscentrum zou ook een actieve rol moeten spelen in de praktische en lange termijn begeleiding van overlevenden.

Ontwikkelingen  en  oproep adressen: zie Actueel